G. J. Adler, Key to the Exercises in Adler's Grammar (1858)
“ Tenetne fīlius sartōris cultrōs meōs bonōs an munīmenta digitī mea bona? — Tenet nec cultrōs tuōs bonōs, nec munīmenta digitī tua bona, vērum togās peregrīnī turpēs. Num mihi sunt bonās amīcī tuī taeniae? — Nōn sunt tibi bonae amīcī meī taeniae, vērum bonum vicinī meī pīlentum. Utrum amīcus tuus bella sutōris bācula habet, an venustōs sartōris meī bonī canēs? — amīcus meus pulchrōs sutōris meī bonī librōs habet; nōn autem habet nec bella sutōris bācula nec venustōs sartōris tuī bonī canēs. Utrum vīcīnus tuus vērē loquitur an errat? — Neque vērē loquitur neque errat. Utrum sitit an ēsurit? ”
