Un moussu souqué fa : coumédio ain doux acteis et ain vers (1857)
“ Mais quand véiou lo jaint que sount dins l'aboundaneu Over tous lous pleïsirs d'uno douco existence ; Ai dé lour sort huroux l'impuissanto ambitiou Et bien mai que jomais saintou 10 privation. SCÈNO VI. SOLIVOUN, BOBAU. BOBAU apart. Ah! parlo mai soûle (haut) . Ah ça quel que brandussei. Me saimblo qu'oou trova, vooudrio bien meuï que fusses ; N'odû pas ce que foòu dé se tant goòugoliâ; Et peuï, toujous soûle taintaindou bobiiiâ; Coumprenou certo pas lou pleïsir que pouâ praindre. ”
